blogfa.com.نگاه عشق.www

negahe-eshgh — Mon, 21 Sep 2009 04:22:34 GMT

س.

negahe-eshgh — Sat, 22 Aug 2009 18:09:27 GMT

ساحل بی هویت

negahe-eshgh — Tue, 21 Jul 2009 10:40:18 GMT

آمدم، بی هیچ هیاهویی و با آرامشی که بوی طوفان را می دهد. در زمزمه ی قدمهایم، شنیدم آوای درون قلب برگ های زرد روی سنگ فرش پیاده رو را، که هر یک با خش خش آهنگین در باد به سفری کوتاه تا کرانه ساحل دریا می دویدند با پروازی بدون بال و پر، اما من خیره به آسمان صاف در تمنای دیدن درختی سبز به این سو و آن سو می رفتم تا به یاد بیاورم خوشی بهاران را یا نوای شیرین جویباران را...

آمده بودم که بر کرانه های سبز ساحل امید به دنبال گم شده خویش قدم هایم را تندتر و محکم تر از آن سوی آبهای مواج و درختان نارگیل قد کشیده اش برگیرم و بجویم آنی را که همه مسافران دشت یاس و لاله آن را حس کرده بودند...

امید موج سبز ساحل را می بینم که می غرد و می گوید اکنون باید کوبید به صخره های سیاه و ماسه های بی هویت این کرانه را...

یا حق

negahe-eshgh — Sat, 20 Jun 2009 08:43:13 GMT

آنگاه که حقیقت را یافتم...

negahe-eshgh — Fri, 01 May 2009 18:16:18 GMT

در اوج باور و یقین به تمامی آنچه که که می پنداشتم و می اندیشیدم و می دیدم در ماورای قضیه ی روابط و علایق همیشه محافظه کاری را به دیده شک و تردید در کنج خاطرم حفظ می کردم، زیرا ما آدمها هنوز یاد نگرفته ایم که بعد از سالیان سال از خیانت پدرمان آدم به قضیه ایی نه چندان خوشایند همچون خوشه ی گندمی یا سیبی به خودمان و اطرافیانمان بفهمانیم که آنچه وجود دارد اکثرا دروغ و نسبتا آمیخته با تردید است.!

انسانیت در اوج خویش که نمی دانم تاریخ دقیق آن یا حتی گمان نمی کنم که در این کره خاکی وجود داشته است هنوز وجود داشته باشد! زیرا به اندیشه من هنوز این خطور نکرده که چرا ما همیشه خودمان را قبول داریم، چرا همیشه خودمان را می پرستیم و یا اینکه کسی دیگر را ستایش میکنیم یا او را تمجید می کنیم. در صورتی که در زندگی یا همان زنده بودنمان خطهایی از نوشته ی دیرینیان به چشم می خورد که نشان می دهد همیشه جامعه انسانی و شخص انسان در معرض سقوط و انحراف بوده است!

اما بگذریم زیاد فلسفی فکر نکنیم. اندکی به خودمان بیاییم و در مورد خودمان بیاندیشیم، من در این روشنایی آفتاب امروز شک کردم، شکم اندکی بعد به یقین تبدیل شد! آیا واقعا روز روشن و شب تاریک است؟ آیا نباید لحظه ایی درنگ کرد و به قول شاعر چشمها را باید شست و جور دیگر باید نگاه کرد؟.....

یا حق

حرفهایی از جنس خاطره ...

negahe-eshgh — Tue, 14 Apr 2009 10:19:18 GMT

ایی خاطره ها، شما را به خدا از من گریز کنید زیرا شما را زیادی در اعصاب ذهنم به این سو و آن سو پراکنده ام. مرا به حال خود رها کنید... تو ایی خاطره زمانی تنها، تنهای من بودی اما امشب دیگر مجالی برای اینکه بگویم "فقط به خاطر تو" نیست!

در کویر خشک و زمین بایر وجودم که باران را هیچوقت با معنی کامل باران ندیده ، دیگر طاقت پرورش خاطره را ندارم تا باعث و بانی قشنگ ترین لحظه های زندگی شوم! کاش آنچه را که بهترین خاطره ی خود می دانم به فراموشی بسپارم.

نمیدانم بگویم خداحافظ یاد و خاطرم، دیگر به سوی من بازنگردید و دوباره آرامش تو را به خاطر حماقت هایم بر هم نزنم. یا دریای پر از امواج خروشان وجودم بیشتر از قبل متلاطم تر شود؟

دیگر خسته ام، خسته ، نه نای ماندن و نه طاقت رفتن ، به دوستی خاطره های همسایه هم شده دیگر به سوی من بازنگردید. چون مرا آدمی خواهید یافت که می خواهد بمیرد در اوج قله های خاطره ی خاطر شما....

یا حق

حرف هایی از جنس یک نگاه

negahe-eshgh — Wed, 11 Mar 2009 04:39:18 GMT

اکنون که بر روی تختخواب خود جسم و تن را برای استراحت زیر این سقف وعده داده ام افکار آشفته مانند قطاری زوزه کشان بر روی چشمانم به سوی ناکجا آباد می لغزد!

نمی دانم هوای این آسایشگاه غمگین است یا شاید سنگینی خاطر من است که این چنین مرا در آغوش طوفان و یاد قرار داده است!

و توی آرام جانم، ای آرامش، اي مرهم زخم‌هاي كهنه‌ي روحم، بيا مرا از آشفتگي رها كن. از زماني كه اولين نگاه من به تو گرفتار شد حس غريبي در احساس من توليد يافت و شعله‌هاي يك آتش در دل و جانم زبانه كشيدند. سنگين است اما شيرين، و من به هيچ رسيدم، به هست رسيدم، افكار و خاطر از آن زمان تاكنون فقط تو را مي‌جويد، مي‌خوانند....

حس زيباي دوست داشتن، علاقه، رابطه، انديشه، خاطره، همگي و همگي اين‌ها در نگاهم، روحم، جانم، جسمم زمينه شده است، پيوند خورده‌اند، با نام تو و ياد تو.

نمي‌دانم بگويم به چه مقدار تو را فرياد بزنم، اما خوب مي‌دانم كه فقط تو لياقت صداي پاك و مقدس عشق را در من داري و اين براي ايجاد پيوندهايي از جنس دوست داشتنم، عشق ورزيدن، زندگي كردن، كافي است.

در ميدان خيالم براي تو جايگاهي والا در نظر گرفته‌ام، دريايي آبي و بيكران، جزيره‌اي كوچك اما زيبا، قايقي دو نفره، كلبه‌اي محقر اما پر از صفا، دو صندلي رو به‌روي هم، همه‌ي اين‌ها انتظار تو را مي‌كشند تا رضايت تو جلب شود و اندكي از وقت خود را براي ملاقات با سرزمين خيالي من خالي بگذاري.

كاش مي‌شد هميشه و تا ابد در كنار هم باشيم و من هر لحظه از عمر كوچكم را براي پذيرايي از خاطر تو تزيين كنم.

مي‌دانم كه باز كافي نيست و قدر و منزلت تو بسي بيشتر و بالاتر از ميزباني ساده و كوچك ذهن من است.

اما اندكي بيشتر گذشت و ايثار را بر من ارزاني كن كه اين حقير نمي‌داند كه چگونه تو را بر كرسي حكومت دل بنشاند؟

تا يادي ديگر و مهماني ديگر انتظار خواهم كشيد!

يا حق!

negahe-eshgh — Tue, 10 Mar 2009 20:09:18 GMT

^{زندگي شايد}

يك خيابان درازست كه هر روز زني با زنبيلي از آن مي گذرد

^{زندگي شايد}

ريسمانيست كه مردي با آن خود را از شاخه مي آويزد

^{زندگي شايد}

طفليست كه از مدرسه برميگردد

^{زندگي شايد}

افروختن سيگاري باشد

در فاصله ي رخوتناك دو هم آغوشي.

يا عبور گيج رهگذري باشد

كه كلاه از سر بر مي دارد

و به يك رهگذر ديگر با لبخندي بي معني مي گويد:

صبح بخير

^{زندگي شايد}

آن لحظه ي مسدوديست كه نگاه من،

در ني ني چشمان تو خود را

ويران مي سازد...

می دونم نگاه فروغ به زندگی با "نگاه عشق" تو زمین تا آسمون تفاوت داره! اما چون امشب هنوز تو بدنیا نیومدی که نظرتو بدونم برات نوشتم.

یا حق

حرف هایی از جنس یک نقاشی...

negahe-eshgh — Wed, 18 Feb 2009 05:11:18 GMT

پشت ديوارهاي شهر دل، آرزوهاي يك تنها، يك بي‌كس پژمرده شده اند، باغبان سرزمين رؤياهاي خيس، از گذر جاده‌هاي پر سوز و گداز آتش و خاكستر شده است. دل ساده‌ي ما را ببين كه چه قشنگ و بي‌پرده از دل تنگي و دل خوشي‌ها نقاشي مي‌كشيد! آواز قناريان جنگل دوستي آشناي هميشگي آسمان روشن ديروزمان بود! اما چه روشني و نوري، آن آسمان حتي لحظه‌اي از ابرهاي تاريك و سياه نارفيقان خالي نبود.

فضاي غم‌انگيز كوير دل بي هيچ باراني اميد بهار مي‌كشد!

تو اي همنشين، اي همراه دل، برايت خانه‌اي رويايي خوش نما از خاطره، سبز از عطر صداقت ساخته‌ام حصاري از جنس وفاداري و سقفي از ستارگان كوير با پلكاني تا اوج صميميت خورشيد با زمين تزيين كرده‌ام.

از ياد نبرده‌ام وعده‌هاي شيرين تو را كه دل مرا فريب مي‌داد! حقه‌ي همنشين ريا و دورنگي، اما باز هم دوست دارم بشنوم حرف‌هاي دو پهلوي تو را، چون عادت كرده است و ترك عادت سخت است!

كودك درون من هنوز مدادرنگي‌ها و دفتر نقاشي‌اش را دور نينداخته است، زيرا از زمان آشنايي و هنگامي كه نگاهم با نگاهت پيوند خورد هِي تصوير تو را مي‌كشد و هِي پاك مي‌كند چون نمي‌داند زيبايي تو را چگونه بر صفحه‌ي قلبم حكاكي كند...؟

اما روزي مي‌رسد كه موفق خواهم شد تو را با تمام تلخي‌ها و شيريني‌ها بر آسمان دل رسم كنم.

و با جان و دل براي تماشاي وجود نازنين تو زانو بزنم...!

يا حق

دوری

negahe-eshgh — Wed, 28 Jan 2009 05:07:43 GMT

شاید تا حالا شده باشه بین جماعتی گیر کنید که همرنگش نیستید همه مثل یه جعبه ی مداد رنگی هستن که رنگ هاشون با تو فرق داره هر چی هم می گردی انگار که تموم جعبه های مداد رنگی مداد هم رنگ تو رو گم کردن.

خیلی سخته که آدم بین کسایی باشه که نتونه باهاشون حرف بزنه و هر روز مجبور باشی برای التیام خودت با کسایی حرف بزنی که فرسنگ ها ازشون دور هستی و حتی نمی تونی به چشماشون نگاه کنی اما فقط یه جمله است که آرومت می کنه.

چون می گذرد غمی نیست

یا حق!