الان كه نشستم و ميخوام براي وبلاگم مطلب بنويسم هر چي فكر مي كنم نمي تونم موضوع جالبي پيدا كنم.آخه اگه بازم از عشق بنويسم شايد شما خسته شده باشين كه همش از شكست و نامردي و تجربيات تلخ من  مي خونين.راستش نوشتن خيلي سخته اونم واسه كسي كه يك مدت مثل من ذهنش با امتحانات پايان ترمش مشغول شده باشه.ولي هر چي فكر مي كنم ميبينم طرز فكرم هنوز تغيير نكرده شايد به عقيده خيلي ها هنوزم دارم به خودم و زندگيم سخت مي گيرم.توي اين مدت خيلي به اين موضوع فكر كردم كه چرا ما آدم ها اينقدر با هم متفاوتيم.چرا با يكي كه صحبت مي كني همش حرف از عشق  و زندگي و صفا و صميميت مي زنه ولي با يك نفر ديگه كه حرف مي زني همه ي حرفهاش بوي خيانت و نفرت و آه و حسرت ميده.مگه ما آدمها چقدر با هم مي تونيم فرق داشته باشيم.شايد خيلي از شما ها از خودتون بپرسيد كه چرا من هميشه توي متنهام از كلماتي مثل (چرا براي چه شايد و....)استفاده مي كنم.آخه متاسفانه توي جامعه ي ما كه همش دم از فرهنگ و تمدن چندين هزار ساله ميزنيم كسي نبوده كه جواب چراها براي چه ها شايدهاو...من و تو رو بده.شايدم به همين خاطر باشه كه وقتي مي يام اينجا فكر مي كنم  بتونم جواب حداقل چند تا از سوالام رو كه ذهنم رو مشغول كرده اينجا پيدا كنم. شايد يكي از علت هاي اينكه آمار كاربرهاي وبلاگ توي ايران چند برابر كشور هاي ديگست اينه كه مردمش همديگه رو درك ندارن و اون صميميتي كه بايد بين مردمش باشه وجود نداره.اونقدر به همديگه اطمينان ندارن كه بشينن براي هم درد و دل كنند  به همين خاطر وقتي كه با جاهايي مثل محيط وبلاگ آشنا ميشن اونجا رو بهترين جا براي حرف زدن با افرادي ميدونن كه شايد اصلا تا به حال همديگه رو نديدن و شايد هم هيچوقت رابطشون با هم از اين دنياي ساختگي وبلاگشون بيشتر نشه.اما هميشه به يك چيز اميد دارن اونم اينكه مي دونن كسي هست كه حرفاشون رو بخونه .خوشحالن از اينكه توي اين دنياي خياليشون دوستهايي دارن كه حتي توي دنياي واقعي هم نمي تونن مثل اونها رو پيدا كنند. يك زماني بود كه وقتي وارد هر وبلاگي مي شديم همش حرف از عشق  بود اما مثل اينكه كم كم بچه هايي كه وبلاگ مي نويسن هم فهميدن كه ديگه دوران:

            عشق يعني مستي و ديوا نگي           عشق يعني با جهان بيگانگی

تموم شده. ديگه اون حرف هاي قشنگي كه از دوست داشتن مي شنيديم هيچ جا نمي تونيم ببينيم. حالا به جاي دوست داشتن بچه ها دارن از نفرت مي نويسن.

 اميدوارم اون بچه هايي كه هنوزم دارن از دوست داشتن و عشق مي نويسن حرفاشون تبديل به نفرت و خيانت نشه آخه هنوزم يك عده عاشق موندن كه معني  : 

   عشق يعني مستي و ديوانگي  

    عشق يعني با جهان بيگانگي 

     عشق يعني شب نخستين تا سحر     

        عشق يعني سجده ها با چشم تر

                                        رو مي فهمند.

   يا حق

نوشته شده در دوشنبه شانزدهم بهمن 1385ساعت 20:36 توسط یک بد شانس| |