هممون مي دونيم كه عاشق واقعي وجود نداره يا اگه باشه خيلي كم پيش مي ياد كه به عشقش  برسه ولي نمي دونم چرا چرا باز از عشق مي نويسيم.وقتي دنبال يك موضوع واسه نوشتن مي گرديم مستقيم مي ريم سراغ عشق.

اين روزها وقتي با دوستانت از عشق حرف مي زني مسخرت مي كنن همه مي گن خيلي داري رويائي فكر مي كني يا ديونه شدي(فكر كنم براي شما هم اين موضوع پيش اومده باشه).توي اين زمونه ما بقدري ارزش عشق رو پايين آوردن كه يك بچه كه هنوز فرق بين دوستي و دوست داشتن رو نمي دونه راحت دم از عاشقي مي زنه بدون اينكه اصلا معني عاشق شدن رو بدونه. بعد يك مدت كه از به ظاهر عشقش جدا مي شه و ازش در موردش مي پرسي راحت مي گه اين نشد يك عشق ديگه(آخه مگه يك آدم مي تونه چند تا عشق داشته باشه؟)البته اگه از يك ديد ديگه به عاشقي نگاه كني مي بيني كه حرف من مي تونه  اشتباه باشه.آخه ما همه عاشقيم يكي عاشق نامردي ِ يكي عاشق سر كيسه كردن مردم ِ يكي عاشق پول و مال دنيا ِ يكي عاشق بالا رفتن از ديوار مردم ِيكي عاشق دل شكستن ِ يكي عاشق رفيق نيمه راه بودن ِ يكي عاشق عاشق كشي و..........................مهم اينه كه ما هر كدوم به يك نحو عاشقيم.

پس من اشتباه كردم كه اول اون حرفا رو نوشتم عشق واقعا وجود داره.

 يا حق

نوشته شده در سه شنبه هجدهم مهر 1385ساعت 21:59 توسط یک بد شانس| |